Διαδρομές

Η ελευθερία που δεν γνωρίζει από προσωπικό φραγμό δεν είναι ελευθερία. — Σοφία Χατζηδημητρίου Φωτογραφία από την Ποιητική Συλλογή, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις Μελάνι    

Το μέγιστο παραστράτημα του Ανθρώπου από το δρόμο της Αγάπης είναι η εκούσια, ενσυνείδητη και αμετανόητη πάταξη αυτής μέσα από την ανεπιστρεπτί σίγαση μιας παιδικής, αθώας, ψυχής. Μπροστά σε μια τέτοια πράξη οφείλει ο σκεπτόμενος άνθρωπος να σταθεί με βαθιά περισυλλογή για το πώς ο ίδιος μπορεί να περισώσει κάτι μέσα του από αυτά που…

Μόνο μέσω της Αγάπης μπορεί κανείς να δει το ‘ίδιο’ μέσα από το ‘διαφορετικό’. — Σοφία Χατζηδημητρίου

Ακόμη και η τελειότερη εξιδανίκευση υποτιμά οικτρά την όποια Αλήθεια του Εαυτού μας, του Άλλου και της Σχέσης. Αληθινοί, τρωτοί κι ευάλωτοι είμαστε, σαφώς, απείρως πιο όμορφοι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου    

Μέσα από μια κοινή ανθρώπινη εμπλοκή, ένα τραύμα, έναν αποχωρισμό ή ένα βίαιο επεισόδιο, ο καθένας από τους εμπλεκόμενους έχει να διανύσει τον δικό του, προσωπικό, δρόμο για την αλήθεια και την επανόρθωση.   — Σοφία Χατζηδημητρίου    

Πιθανά δεν υπάρχει φαινόμενο που να εμπεριέχει τόσο βαθιά καταστροφικό συναίσθημα όσο αυτό της ‘ηθικής αυτοδικαίωσης’, η οποία επιτρέπει την εκτόνωση του φθόνου και του μίσους, με προκάλυμμα το προσωπείο της αρετής. — Erich Fromm, Man for Himself: An Inquiry into the Psychology of Ethics