Ο προσωπικός μας ‘δρόμος’ είναι κατεξοχήν μοναχικός. — Σοφία Χατζηδημητρίου
Η τραγικότητά μας συνίσταται στην διαρκή απώλεια της αθωότητας. — Σοφία Χατζηδημητρίου
Η μνήμη μας είναι ένα δέντρο που φυτρώνει στην γη των προγόνων μας, ποτίζεται απ’ το βίωμά μας κι εκτείνεται διαρκώς στα έσχατα του κόσμου μας. — Σοφία Χατζηδημητρίου
Η μακροβιότητα μιας σχέσης εξαρτάται κατά πολύ από το αν δύο άνθρωποι ζουν μέσα στο ίδιο όνειρο. Συχνά βέβαια, οι σχέσεις μακροημερεύουν ακριβώς επειδή οι δύο αυτοί άνθρωποι ζουν μέσα στον ίδιο εφιάλτη. Σε αυτήν την περίπτωση, η ελπίδα είναι έστω κάποιος απ’ τους δύο να ξυπνήσει, από όποιον βαθμό οδύνης κι αν συνοδεύεται αυτό….
Αυτό που πάντα μας λείπει, στην ερωτική σχέση, δεν είναι άλλο από την απαρτίωση του δικού μας εαυτού, την οποία υπόσχεται, ως δώρο ή ελπίδα, η αρχικά εξιδανικευμένη εικόνα του Άλλου. Το έλλειμμα μάς προσανατολίζει ως προς τα κομμάτια του εαυτού μας με τα οποία χρειάζεται να συστηθούμε από την αρχή και να τα ενσωματώσουμε,…
Κουβαλάμε, μέσα μας, όχι μόνο την πρώιμη αλλά και την προγονική μας ιστορία. Αν και το ξεκλείδωμα αυτής είναι συχνά επώδυνο, ταυτόχρονα είναι και συναρπαστικό, γιατί μας προσφέρει την ευκαιρία της πνευματικής και ψυχικής μας εξέλιξης, αλλά και μας δείχνει το πώς όλοι συνδεόμαστε στο συλλογικό ασυνείδητο. — Σοφία Χατζηδημητρίου
