Χειμώνας
Χιονίζει και δεν είσαι εδώ.
Αυτό είναι κάπως ακατανόητο•
όπως ακατανόητο θα ήταν να υπάρχεις
και να μην ντύνεται ο χειμώνας στα λευκά.
— Σοφία Χατζηδημητρίου, Άγνωστοι Αγαπημένοι, Εκδόσεις Μελάνι.
Χιονίζει και δεν είσαι εδώ.
Αυτό είναι κάπως ακατανόητο•
όπως ακατανόητο θα ήταν να υπάρχεις
και να μην ντύνεται ο χειμώνας στα λευκά.
— Σοφία Χατζηδημητρίου, Άγνωστοι Αγαπημένοι, Εκδόσεις Μελάνι.
Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι. — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…
Η αγάπη είναι η μέγιστη ερωτική πράξη. — Σοφία Χατζηδημητρίου Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε μια γυναίκα, μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει…
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα γύρω από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, “Άγνωστοι Αγαπημένοι”. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγκίνησή μου είναι σχεδόν αβάσταχτη, όπως και το τεράστιο αίσθημα ευγνωμοσύνης που με κατακλύζει. Ο πόνος της ζωής μου, τα τραύματά μου, οι αιμορροούσες πληγές, οι διαρκείς αγωνίες, ο ατέρμονος αγώνας…
Τα χείλη μου ολόγυρα στην άλω του κεριού μας. Θηλάζω την αγάπη μας. [… …] Ξημέρωσε. Είμαι στον καναπέ. Τα χείλη μου στην άκρη τους, υγρά. Το κεράκι έχει σβήσει. Άλλη μια νύχτα έφυγε. Εγώ κοιμήθηκα. Σαν το μωρό. Το δικό σου μωρό. Το, από πάντα και για πάντα, δικό σου μωρό. ****** Στο…
Δεν ήθελα να φύγεις. Ούτε να σε κρατήσω ήθελα. Έτσι κι αλλιώς δεν υφαρπάζεται αυτό που σ’ επιλέγει. — Σοφία Χατζηδημητρίου, Αγάπη Είναι (απόσπασμα) {Πρώτη δημοσίευση, από την υπό έκδοση Ποιητική Συλλογή, ‘Ανεπίδοτος Έρωτας’}.
“πάλι τα ρούχα μου σήμερα στο καθαριστήριο πάλι σιδέρωμα για λανθασμένο αύριο δεν είμαστε στα καλά μας να υπάρχουμε έτσι ανελέητα.” — Νίκος Καρούζος