Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα γύρω από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, “Άγνωστοι Αγαπημένοι”. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγκίνησή μου είναι σχεδόν αβάσταχτη, όπως και το τεράστιο αίσθημα ευγνωμοσύνης που με κατακλύζει. Ο πόνος της ζωής μου, τα τραύματά μου, οι αιμορροούσες πληγές, οι διαρκείς αγωνίες, ο ατέρμονος αγώνας…

Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…

“πάλι τα ρούχα μου σήμερα στο καθαριστήριο πάλι σιδέρωμα για λανθασμένο αύριο δεν είμαστε στα καλά μας να υπάρχουμε έτσι ανελέητα.”   — Νίκος Καρούζος

Υπήρξαμε κι εμείς θιασώτες της πιο προσωπικής κοινής τραγωδίας• ξέραμε πως σωσμό, εδώ δεν έχει και εκτελούσαμε τυφλά -ένα προς ένα- όλα τα βήματα μέχρι το τέλος. Μετά μαθαίνεις• έρωτας είναι. Μετά μαθαίνεις• θάνατος είναι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις Μελάνι