“L’ important c’ est d’ aimer”

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα γύρω από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, “Άγνωστοι Αγαπημένοι”. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγκίνησή μου είναι σχεδόν αβάσταχτη, όπως και το τεράστιο αίσθημα ευγνωμοσύνης που με κατακλύζει. Ο πόνος της ζωής μου, τα τραύματά μου, οι αιμορροούσες πληγές, οι διαρκείς αγωνίες, ο ατέρμονος αγώνας…

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.  …

Ο ήλιος όταν κρύβεται κι η άνοιξη όταν φεύγει πάντοτε επιστρέφουνε να δώσουνε ζωή σ’ αυτούς που μάτια έχουνε στο άπειρο στραμμένα και με τα χέρια ανοιχτά προσφέρουν προσευχή.   — Σοφία Χατζηδημητρίου    

Γι’ αυτό αν τύχει και αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ. Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ. Κι εκεί.   — Κατερίνα Γώγου, Αν τύχει και μ’ αγαπήσεις (απόσπασμα) Photo: Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος για την PhotoCure

Δεν ήθελα να φύγεις. Ούτε να σε κρατήσω ήθελα. Έτσι κι αλλιώς δεν υφαρπάζεται αυτό που σ’ επιλέγει.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, Αγάπη Είναι (απόσπασμα) {Πρώτη δημοσίευση, από την υπό έκδοση Ποιητική Συλλογή, ‘Ανεπίδοτος Έρωτας’}.    

  Τα χείλη μου ολόγυρα στην άλω του κεριού μας. Θηλάζω την αγάπη μας. [… …] Ξημέρωσε. Είμαι στον καναπέ. Τα χείλη μου στην άκρη τους, υγρά. Το κεράκι έχει σβήσει. Άλλη μια νύχτα έφυγε. Εγώ κοιμήθηκα. Σαν το μωρό. Το δικό σου μωρό. Το, από πάντα και για πάντα, δικό σου μωρό. ****** Στο…