“L’ important c’ est d’ aimer”

Χριστούγεννα πέρυσι Χριστούγεννα φέτος και στο διάκενο μια πίστη καμωμένη από το τίποτα για τα πάντα. Μετέωρη ανέστια ακατανόητη• που θα την έλεγε κανείς χαϊδευτικά τουλάχιστον τρελή κι αυτό θα ήταν κάπως πιο ανακουφιστικό και συμπαθές απ’ την αλήθεια – είναι μόνη. — Σοφία Χατζηδημητρίου    

Γι’ αυτό αν τύχει και αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ. Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ. Κι εκεί.   — Κατερίνα Γώγου, Αν τύχει και μ’ αγαπήσεις (απόσπασμα) Photo: Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος για την PhotoCure

“Κύριε, ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, ὀνειρεύτηκα πολὺ μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη. Ἔτσι ξέχασα νὰ ζήσω.”   — Τάσος Λειβαδίτης, Επίλογος    

Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…

Η αγάπη είναι η μέγιστη ερωτική πράξη.   — Σοφία Χατζηδημητρίου   Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε μια γυναίκα, μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει…

Υπήρξαμε κι εμείς θιασώτες της πιο προσωπικής κοινής τραγωδίας• ξέραμε πως σωσμό, εδώ δεν έχει και εκτελούσαμε τυφλά -ένα προς ένα- όλα τα βήματα μέχρι το τέλος. Μετά μαθαίνεις• έρωτας είναι. Μετά μαθαίνεις• θάνατος είναι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις Μελάνι