“L’ important c’ est d’ aimer”
Εκδίκηση ορέγονται
το μίσος και ο φθόνος.
Συγχώρεση ονειρεύονται
η αγάπη και ο πόνος.
— Σοφία Χατζηδημητρίου
Photo: “L’ important c’ est d’ aimer”, 1975
Εκδίκηση ορέγονται
το μίσος και ο φθόνος.
Συγχώρεση ονειρεύονται
η αγάπη και ο πόνος.
— Σοφία Χατζηδημητρίου
Photo: “L’ important c’ est d’ aimer”, 1975
“Κ’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον.” {μνημονεύοντας τον μέγιστο} — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ο Έρωτας στα Χιόνια (απόσπασμα)
Χριστούγεννα πέρυσι Χριστούγεννα φέτος και στο διάκενο μια πίστη καμωμένη από το τίποτα για τα πάντα. Μετέωρη ανέστια ακατανόητη• που θα την έλεγε κανείς χαϊδευτικά τουλάχιστον τρελή κι αυτό θα ήταν κάπως πιο ανακουφιστικό και συμπαθές απ’ την αλήθεια – είναι μόνη. — Σοφία Χατζηδημητρίου
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα…
Σφράγισες με τη λήθη σου το μνήμα της αγάπης. Λίθος βαρύς κι ακόρεστος η νεκρωθείσα μνήμη – τρέφεται με τους μαλακούς ιστούς με τα πρησμένα αγγεία καταδικάζει “τρις εις θάνατον” του έαρος τη θλίψη. Τόλμησε, λέει, να συνταχθεί με τους αναστημένους. — Σοφία Χατζηδημητρίου, από τη Συλλογή ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’ Εκδόσεις Μελάνι
Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι. — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα γύρω από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, “Άγνωστοι Αγαπημένοι”. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγκίνησή μου είναι σχεδόν αβάσταχτη, όπως και το τεράστιο αίσθημα ευγνωμοσύνης που με κατακλύζει. Ο πόνος της ζωής μου, τα τραύματά μου, οι αιμορροούσες πληγές, οι διαρκείς αγωνίες, ο ατέρμονος αγώνας…