Ήλιος

Χριστούγεννα πέρυσι Χριστούγεννα φέτος και στο διάκενο μια πίστη καμωμένη από το τίποτα για τα πάντα. Μετέωρη ανέστια ακατανόητη• που θα την έλεγε κανείς χαϊδευτικά τουλάχιστον τρελή κι αυτό θα ήταν κάπως πιο ανακουφιστικό και συμπαθές απ’ την αλήθεια – είναι μόνη. — Σοφία Χατζηδημητρίου    

  Τα χείλη μου ολόγυρα στην άλω του κεριού μας. Θηλάζω την αγάπη μας. [… …] Ξημέρωσε. Είμαι στον καναπέ. Τα χείλη μου στην άκρη τους, υγρά. Το κεράκι έχει σβήσει. Άλλη μια νύχτα έφυγε. Εγώ κοιμήθηκα. Σαν το μωρό. Το δικό σου μωρό. Το, από πάντα και για πάντα, δικό σου μωρό. ****** Στο…

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.  …

Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι.   — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…

“Κύριε, ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, ὀνειρεύτηκα πολὺ μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη. Ἔτσι ξέχασα νὰ ζήσω.”   — Τάσος Λειβαδίτης, Επίλογος    

Γι’ αυτό αν τύχει και αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ. Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ. Κι εκεί.   — Κατερίνα Γώγου, Αν τύχει και μ’ αγαπήσεις (απόσπασμα) Photo: Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος για την PhotoCure