Ήλιος
Ο ήλιος όταν κρύβεται
κι η άνοιξη όταν φεύγει
πάντοτε επιστρέφουνε
να δώσουνε ζωή
σ’ αυτούς που μάτια έχουνε
στο άπειρο στραμμένα
και με τα χέρια ανοιχτά
προσφέρουν προσευχή.
— Σοφία Χατζηδημητρίου
Ο ήλιος όταν κρύβεται
κι η άνοιξη όταν φεύγει
πάντοτε επιστρέφουνε
να δώσουνε ζωή
σ’ αυτούς που μάτια έχουνε
στο άπειρο στραμμένα
και με τα χέρια ανοιχτά
προσφέρουν προσευχή.
— Σοφία Χατζηδημητρίου
Όπως το πρόσωπο δεν εξαντλείται στις γραμμές το άγγιγμα στου δέρματος το όριο η θύμηση στις άπειρες συνάψεις του μυαλού και η συνάντηση σε τόπο και σε χρόνο Έτσι το να ‘σαι μέσα μου δεν φυλακίζεται σ’ ένα κορμί ούτε κι ο θάνατος μπορεί να του φορέσει χαλινάρι. — Σοφία Χατζηδημητρίου, ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’, Εκδόσεις…
Χριστούγεννα πέρυσι Χριστούγεννα φέτος και στο διάκενο μια πίστη καμωμένη από το τίποτα για τα πάντα. Μετέωρη ανέστια ακατανόητη• που θα την έλεγε κανείς χαϊδευτικά τουλάχιστον τρελή κι αυτό θα ήταν κάπως πιο ανακουφιστικό και συμπαθές απ’ την αλήθεια – είναι μόνη. — Σοφία Χατζηδημητρίου
Εκδίκηση ορέγονται το μίσος και ο φθόνος. Συγχώρεση ονειρεύονται η αγάπη και ο πόνος. — Σοφία Χατζηδημητρίου Photo: “L’ important c’ est d’ aimer”, 1975
“Κύριε, ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, ὀνειρεύτηκα πολὺ μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη. Ἔτσι ξέχασα νὰ ζήσω.” — Τάσος Λειβαδίτης, Επίλογος
“Κ’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον.” {μνημονεύοντας τον μέγιστο} — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ο Έρωτας στα Χιόνια (απόσπασμα)
Είπες εδώ και χρόνια: «Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός». Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου ακόμη κι όταν σε ποντίζουν στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο έχει τριφτεί και δεν αντέχει αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου για να την ανοίξει στο…