Απόφθεγμα
“πάλι τα ρούχα μου σήμερα στο καθαριστήριο
πάλι σιδέρωμα για λανθασμένο αύριο
δεν είμαστε στα καλά μας να υπάρχουμε έτσι ανελέητα.”
— Νίκος Καρούζος
“πάλι τα ρούχα μου σήμερα στο καθαριστήριο
πάλι σιδέρωμα για λανθασμένο αύριο
δεν είμαστε στα καλά μας να υπάρχουμε έτσι ανελέητα.”
— Νίκος Καρούζος
Τα χείλη μου ολόγυρα στην άλω του κεριού μας. Θηλάζω την αγάπη μας. [… …] Ξημέρωσε. Είμαι στον καναπέ. Τα χείλη μου στην άκρη τους, υγρά. Το κεράκι έχει σβήσει. Άλλη μια νύχτα έφυγε. Εγώ κοιμήθηκα. Σαν το μωρό. Το δικό σου μωρό. Το, από πάντα και για πάντα, δικό σου μωρό. ****** Στο…
Δεν ήθελα να φύγεις. Ούτε να σε κρατήσω ήθελα. Έτσι κι αλλιώς δεν υφαρπάζεται αυτό που σ’ επιλέγει. — Σοφία Χατζηδημητρίου, Αγάπη Είναι (απόσπασμα) {Πρώτη δημοσίευση, από την υπό έκδοση Ποιητική Συλλογή, ‘Ανεπίδοτος Έρωτας’}.
Σφράγισες με τη λήθη σου το μνήμα της αγάπης. Λίθος βαρύς κι ακόρεστος η νεκρωθείσα μνήμη – τρέφεται με τους μαλακούς ιστούς με τα πρησμένα αγγεία καταδικάζει “τρις εις θάνατον” του έαρος τη θλίψη. Τόλμησε, λέει, να συνταχθεί με τους αναστημένους. — Σοφία Χατζηδημητρίου, από τη Συλλογή ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’ Εκδόσεις Μελάνι
“Κ’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον.” {μνημονεύοντας τον μέγιστο} — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ο Έρωτας στα Χιόνια (απόσπασμα)
Είπες εδώ και χρόνια: «Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός». Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου ακόμη κι όταν σε ποντίζουν στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο έχει τριφτεί και δεν αντέχει αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου για να την ανοίξει στο…
Χιονίζει και δεν είσαι εδώ. Αυτό είναι κάπως ακατανόητο• όπως ακατανόητο θα ήταν να υπάρχεις και να μην ντύνεται ο χειμώνας στα λευκά. — Σοφία Χατζηδημητρίου, Άγνωστοι Αγαπημένοι, Εκδόσεις Μελάνι.