Χειμώνας

Είπες εδώ και χρόνια: «Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός». Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου ακόμη κι όταν σε ποντίζουν στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο έχει τριφτεί και δεν αντέχει αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου για να την ανοίξει στο…

“Κ’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον.” {μνημονεύοντας τον μέγιστο} — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ο Έρωτας στα Χιόνια (απόσπασμα)

  Σφράγισες με τη λήθη σου το μνήμα της αγάπης. Λίθος βαρύς κι ακόρεστος η νεκρωθείσα μνήμη – τρέφεται με τους μαλακούς ιστούς με τα πρησμένα αγγεία καταδικάζει “τρις εις θάνατον” του έαρος τη θλίψη. Τόλμησε, λέει, να συνταχθεί με τους αναστημένους. — Σοφία Χατζηδημητρίου, από τη Συλλογή ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’ Εκδόσεις Μελάνι  

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα γύρω από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, “Άγνωστοι Αγαπημένοι”. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγκίνησή μου είναι σχεδόν αβάσταχτη, όπως και το τεράστιο αίσθημα ευγνωμοσύνης που με κατακλύζει. Ο πόνος της ζωής μου, τα τραύματά μου, οι αιμορροούσες πληγές, οι διαρκείς αγωνίες, ο ατέρμονος αγώνας…

Εκδίκηση ορέγονται το μίσος και ο φθόνος. Συγχώρεση ονειρεύονται η αγάπη και ο πόνος.   — Σοφία Χατζηδημητρίου Photo: “L’ important c’ est d’ aimer”, 1975    

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα…