Γι’ αυτό αν τύχει και αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ. Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ. Κι εκεί.   — Κατερίνα Γώγου, Αν τύχει και μ’ αγαπήσεις (απόσπασμα) Photo: Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος για την PhotoCure

Ο ήλιος όταν κρύβεται κι η άνοιξη όταν φεύγει πάντοτε επιστρέφουνε να δώσουνε ζωή σ’ αυτούς που μάτια έχουνε στο άπειρο στραμμένα και με τα χέρια ανοιχτά προσφέρουν προσευχή.   — Σοφία Χατζηδημητρίου    

  Σφράγισες με τη λήθη σου το μνήμα της αγάπης. Λίθος βαρύς κι ακόρεστος η νεκρωθείσα μνήμη – τρέφεται με τους μαλακούς ιστούς με τα πρησμένα αγγεία καταδικάζει “τρις εις θάνατον” του έαρος τη θλίψη. Τόλμησε, λέει, να συνταχθεί με τους αναστημένους. — Σοφία Χατζηδημητρίου, από τη Συλλογή ‘Άγνωστοι Αγαπημένοι’ Εκδόσεις Μελάνι  

  Τα χείλη μου ολόγυρα στην άλω του κεριού μας. Θηλάζω την αγάπη μας. [… …] Ξημέρωσε. Είμαι στον καναπέ. Τα χείλη μου στην άκρη τους, υγρά. Το κεράκι έχει σβήσει. Άλλη μια νύχτα έφυγε. Εγώ κοιμήθηκα. Σαν το μωρό. Το δικό σου μωρό. Το, από πάντα και για πάντα, δικό σου μωρό. ****** Στο…